7. jan, 2015

PARIJS

Parijs, vanochtend. Bij het satirische weekblad ‘Charlie Hebdo’ stappen drie mannen de redactiekamer binnen en beginnen in het wilde weg te schieten. In het wilde weg? Toch niet. Ik las ergens dat ze de namen van mensen afriepen alvorens die mensen af te knallen. Ik heb gezien (YouTube) hoe twee van hen op straat een agent neerschoten en de gevallen diender vervolgens, ondanks diens smeekbeden, heel bewust en heel koelbloedig executeerden: met een enkel schot door het hoofd. Vol op camera. Ik zit nu in de metro met hetzelfde gevoel als op 11 september 2001 rond 16:00 uur, na de aanslagen op de Twin Towers. Of als op 11 maart 2003, na de aanslagen op het station in Madrid. Of als op 7 juli 2005, na de aanslagen op het Openbaar Vervoer in Londen. Een onprettig gevoel. Iedereen die er een béétje anders uitziet (baard, hoofddoek, djellaba) is in mijn hoofd meteen verdacht. Zo niet al bij voorbaat schuldig. Ik weet dat ik daarmee in de valkuil loop die de ‘heren’ terroristen voor me hebben gegraven, maar ik kan er niets aan doen. Ga er maar eens aan staan: objectief en ‘open-minded’ blijven in deze open samenleving als je dagelijks gebruik maakt van de meest openbare voorziening: tram, trein, metro. En waar je dagelijks met grote mensenmassa’s samen bent. Het heet dat je ‘voorzichtig’, ‘waakzaam’ en ‘alert’ moet zijn. In de praktijk komt het tegenwoordig neer op wantrouwig om je heen kijken. En daar baal ik oprecht van. Ik wil niet iemand mentaal al schuldig verklaren totdat hij z’n onschuld bewezen heeft. Ik schaam me ervoor dat ik mezelf zo heb laten maken door idioten met een in mijn ogen ziekelijk verkeerde interpretatie van de Islam. Maar op de één of andere manier is het instinct tot zelfbehoud sterker dan de cerebrale weigering toe te geven aan terreur.

© Cees Geluk, januari 2015